MENSEN ALS IK van Christophe Vekeman

mensenalsikcover.jpg

Dit is waarvoor mensen als ik het doen, dat binge-lezen dat ons veel te zelden eens in z'n greep krijgt. Toegegeven, ik had afgelopen nacht, toen ik thuiskwam van zijn boekfeestje, in bed, bij wijze van voorsmaakje, al een paar hoofdstukjes gelezen, en langs de eerste bladzijde al een potloodlijn getekend, want waw, wat een openingsscène!, maar ik ben vanmorgen, nog voor het ontbijt en terwijl mijn liefste ons een stokbroodje ging halen bij de bakker, opnieuw beginnen lezen en ben niet meer van mijn stoel opgestaan eer ik het boek uit had.

Alle hoeden af en joelend in de lucht gegooid: hij heeft het weer gekund, Christophe Vekeman, de meest speelse cowboy van de Nederlandstalige Letteren: wat een dolle rit!

'Mensen als ik' is een Vekeman pur sang, een roman zoals niemand anders ze kan schrijven! Je lacht je talloze bulten (Christophe draait zich om in zijn euh... grasveld, van alle smileys die ik in zijn boek tekende) en likt je duimen en vingers af die de bladzijden vol parelende taal omslaan en duwt met je pinken traantjes van ontroering terug in je ooghoeken.

'Buck' Vekeman is een kleine, beetje tobberige, mens, in de grond niet wezenlijk anders dan jij en ik. Deze keer met snor en bijbalinfectie en een plotse nood aan nieuwe vrienden. En die zichzelf plots verrast op een manier die hij verwacht allesveranderend te zijn maar die in dit geval noodlottig uitdraait. Een noodlottige samenloop van toevalligheden tot aan zijn laatste adem - die hem alsnog doet inzien: 'Dat het leven fantastisch kon zijn.'

Meer wil ik daar niet over vertellen (maar breek me de bek niet open of ik sla u met alle schitterende citaten en passages en beelden om de oren), LEES HET BOEK ZELF! Hierbij!

En oja, nog dit: ik ijver ervoor dat dit Buckisme een gangbare uitdrukking wordt: Ik was mijn eigen fiets (en ik reed waarheen het hem zinde).

Merci, Christophe, u was weer fantastisch!!!


Zaterdag 31 Maart 2018

Categorie:  Nederlands